Δήμος Λευκωσίας - Αστική Ανάπτυξη
Αστική Ανάπτυξη

Εκτός των τειχών
Πολλές έξοδοι στα τείχη πρόσφεραν άμεση πρόσβαση στις περιοχές εκτός των τειχών, η σημασία των οποίων αυξανόταν μέρα με τη μέρα. Το πρώτο άνοιγμα στα τείχη έγινε το 1879 στην Πύλη Πάφου. Το πιο διάσημο άνοιγμα σε μια ξύλινη γέφυρα στο τέρμα της οδού Λήδρας, το άνοιγμα Λεμεσού ή Χατζησάββα, που τώρα ονομάζεται Πλατεία Ελευθερίας, ένωσε την πόλη με τα κυβερνητικά γραφεία το 1882. Τον Iούνιο του ιδίου χρόνου, τα σύνορα του Δήμου επεκτάθηκαν σε ακτίνα 500 υαρδών γύρω από τις γωνίες που προεξείχαν στα προπύργια των τειχών. Το 1931 δημιουργήθηκε ένα άνοιγμα στην Πύλη της Κερύνειας αφού ένα από τα πρώτα λεωφορεία της Λευκωσίας δεν μπορούσε να περάσει από την ήδη υπάρχουσα πύλη. Πολλές άλλες πύλες ανοίχτηκαν αργότερα. Κατά την ευημερούσα δεκαετία του 1920 κτίστηκαν πολλές επαύλεις στους κύριους δρόμους εκτός της παλιάς πόλης κοντά στις κατοικίες των αποικιοκρατών που ήταν ήδη στην περιοχή. Μετά τον πόλεμο τα χωριά γύρω από τη Λευκωσία άρχισαν να επεκτείνονται και μέχρι το 1958 συνενώθηκαν με το κέντρο της πόλης. Μόνο ο Στρόβολος και η Αγλαντζιά διατήρησαν χωριστό καθεστώς, κυρίως γιατί μεταξύ της Λευκωσίας και αυτών των δύο χωριών υπήρχε μεγάλη έκταση κυβερνητικής γης που τα χώριζε. Σε αυτή την περίοδο η παλιά πόλη αποτελείτο κυρίως από καταστήματα και εργαστήρια και ήταν περιοχή για τα χαμηλά αμειβόμενα στρώματα. Οι γέροντες προτιμούσαν να παραμείνουν στην παλιά πόλη ενώ έκτιζαν σπίτια για τις κόρες τους έξω από αυτην.

Εντός των τειχών
Κατά την περίοδο της βρετανικής κατοχής, η Λευκωσία περιοριζόταν ακόμα στον εντός των ενετικών τειχών χώρο. Παρόλο που η πόλη ήταν γεμάτη από ιδιωτικούς κήπους στα σπίτια και είχε αρκετό νερό που μεταφερόταν στα δημόσια σιντριβάνια μέσω υδραγωγείων, οι δρόμοι δεν είχαν καμία επίστρωση και παρέμειναν τόσο πλατιοί όσο χρειαζόταν ώστε να μπορεί ένα φορτωμένο ζώο να τους διαβαίνει. Το 1881 ολοκληρώθηκε η κατασκευή σκυροστρωμένων δρόμων στην πόλη ώστε να ενωθεί με τους κύριους δρόμους που οδηγούσαν στις παραλιακές πόλεις. Όμως κανένας δρόμος δεν ασφαλτοστρώθηκε πριν το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα στενά δρομάκια με τα περίπτερα έγιναν ακόμα πιο σκοτεινά αφού οι καταστηματάρχες χρησιμοποιούσαν τέντες, «τουράδες», για να προστατευτούν από τον ήλιο και τη βροχή.