Στις συναυλίες Starlight 4 δύο μεγάλοι ερμηνευτές της διεθνούς μουσικής σκηνής συμπράττουν με τη Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου: η Sharon Kam, μία από τις κορυφαίες κλαρινετίστριες της εποχής μας, και ο Μιχάλης Οικονόμου, διεθνώς καταξιωμένος μαέστρος, συνθέτης και παιδαγωγός.
Η Sharon Kam, την οποία το περιοδικό ‘Gramophone’ περιγράφει ως «μία καλλιτέχνη με υψηλή φαντασία και έντονα προσωπική καλλιτεχνική ταυτότητα», επαινείται για τη σπάνια εκφραστική της ζεστασιά, την τεχνική της αρτιότητα και τη χαρισματική σκηνική της παρουσία. Γνωστός για τη βαθιά επικοινωνιακή του μουσικότητα, ο Μιχάλης Οικονόμου φέρνει στο πόντιουμ το καλλιτεχνικό του όραμα σε τρία αριστουργηματικά έργα.
H συναυλία ξεκινά με το έργο Κομμός Β’, “Θρήνος για τον Morton” που συνέθεσε το 1996 ο σπουδαίος Έλληνας συνθέτης, μαέστρος και παιδαγωγός Θόδωρος Αντωνίου. Το έργο γράφτηκε στην μνήμη του Αμερικανού συνθέτη, μαέστρου και πιανίστα Morton Gould και χρησιμοποιεί την πρώτη φράση ενός ηπειρώτικου μοιρολογιού.
Η Sharon Kam θα μαγέψει στο Κοντσέρτο για Κλαρινέτο αρ. 2 του Carl Maria von Weber, ένα έργο εκθαμβωτικής δεξιοτεχνίας και λυρικής γοητείας, το οποίο αναδεικνύει όλο το εκφραστικό εύρος του κλαρινέτου. Από τα σπινθηροβόλα δεξιοτεχνικά περάσματα έως τη ζεστή, λυρική του εσωστρέφεια, η θεατρική του διάθεση και το παιγνιώδες πνεύμα του το καθιστούν ένα από τα πιο αγαπημένα κοντσέρτα του οργάνου.
Οι Παραλλαγές Enigma του Edward Elgar αποτελούν αριστούργημα ορχηστρικής φαντασίας και συναισθηματικής δύναμης. Κάθε παραλλαγή είναι ένα μουσικό πορτρέτο ενός στενού φίλου, αποκαλύπτοντας την πλούσια παλέτα του Elgar, το διακριτικό του χιούμορ και τη βαθιά του ανθρωπιά - από την ευγενή μεγαλοπρέπεια του Nimrod έως το πανηγυρικό φινάλε.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Θόδωρος ΑΝΤΩΝΙΟΥ: Κομμός Β’ (Θρήνος για τον Μόρτον)
Carl Maria von WEBER: Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ. 2 σε Μι ύφεση μείζονα, έργο 74
Edward ELGAR: Παραλλαγές «Αίνιγμα» (Παραλλαγές πάνω σε ένα πρωτότυπο θέμα, έργο 36)
Sharon Kam, κλαρινέτο
Μιχάλης Οικονόμου, μαέστρος
Οι συναυλίες πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2026.
Χρυσός Χορηγός: Perestroika (Cyprus) Ltd
Τιμές εισιτηρίων: €25 / €18 Ι €20 / €15 Ι €17 / €12
Δικαιούχοι μειωμένων εισιτηρίων:
Μαθητές, στρατιώτες, φοιτητές, συνταξιούχοι, πολύτεκνες και πενταμελείς οικογένειες με παρουσίαση ταυτότητας. Δωρεάν είσοδος σε άτομα με αναπηρίες.
Προπώληση εισιτηρίων:
Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο Λεμεσού (Αγίας Ζώνης 4, 3027 Λεμεσός, 25 377277):
Από την ιστοσελίδα
soldouttickets.com.cy, https://soldoutticketbox.com/starlight4-2026 το Ταμείο του Θεάτρου: Δευ-Παρ 10:00-13:00 & 16:00-19:00, Σαβ.: 10:00-13:00 και 2 ώρες πριν την έναρξη.
Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου (Λεωφόρος Στροβόλου 100, 2020 Στρόβολος, Λευκωσία):
Aπό την ιστοσελίδα
cyso.interticket.com και 1,5 ώρα πριν την έναρξη.
Πληροφορίες: 22 463144,
www.cyso.org.cy
SHARON KAM, κλαρινέτο
Η Sharon Kam, η οποία περιγράφεται από το περιοδικό Gramophone ως «μία καλλιτέχνις υψηλής φαντασίας και έντονα προσωπικής καλλιτεχνικής ταυτότητας», είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για το τεράστιο εύρος του ρεπερτορίου της που περιλαμβάνει το κλασικό, σύγχρονο αλλά και τζαζ ρεπερτόριο.
Έκανε το ντεμπούτο της ως σολίστ κοντσέρτου σε ηλικία 16 ετών με την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ υπό τη διεύθυνση του Zubin Mehta, και απέκτησε διεθνή αναγνώριση μετά τη νίκη της στον Διεθνή Διαγωνισμό ARD σε ηλικία 21 ετών. Από τότε εμφανίζεται ως σολίστ με κορυφαίες ορχήστρες, όπως η Ορχήστρα Gewandhaus Λειψίας, οι Φιλαρμονικές Ορχήστρες του Βερολίνου, Τόκιο και Τσεχίας, η Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγο, η Συμφωνική Ορχήστρα KBS της Σεούλ, καθώς και με πολυάριθμες ορχήστρες ραδιοφώνων και ορχήστρες δωματίου, όπως η Ακαδημία του Αγ. Μαρτίνου των Αγρών και η Καμεράτα του Σάλτσμπουργκ.
Η ερμηνεία της στο Κοντσέρτο για Κλαρινέτο του Mozart, που πραγματοποιήθηκε κατά τον εορτασμό των 250 χρόνων από τη γέννηση του συνθέτη στο Εθνικό Θέατρο της Πράγας, μεταδόθηκε ζωντανά σε 33 χώρες.
Ως αφοσιωμένη μουσικός δωματίου, συνεργάζεται τακτικά με καλλιτέχνες όπως οι Christian Tetzlaff, Enrico Pace, Leif Ove Andsnes, Antje Weithaas, Liza Ferschtman και το Κουαρτέτο Εγχόρδων Schumann, και εμφανίζεται συχνά σε μεγάλα φεστιβάλ όπως των Βερμπιέ, Εδιμβούργου, Ράινγκαου, Ρίσορ και Schubertiade.
Η Sharon Kam προωθεί με πάθος τη σύγχρονη μουσική και έχει παρουσιάσει πρεμιέρες πολλών έργων, μεταξύ των οποίων συνθέσεις των Krzysztof Penderecki, Herbert Willi, Peter Ruzicka και H.K. Gruber. Η βραβευμένη δισκογραφία της περιλαμβάνει σημαντικά βραβεία όπως το Deutsche Schallplattenkritik, το Diapason d’Or, τα Echo και Opus Awards.
Από το 2022, είναι καθηγήτρια Κλαρινέτου στο Πανεπιστήμιο Μουσικής, Θεάτρου και Μέσων Επικοινωνίας του Αννόβερο. Η Sharon Kam είναι καλλιτέχνις της Buffet Crampon και παίζει κλαρινέτο μοντέλου R13.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, μαέστρος
Ο Μιχάλης Οικονόμου είναι ένας από τους πιο ενεργούς Έλληνες αρχιμουσικούς, συνθέτες και καθηγητές διεύθυνσης ορχήστρας. Το 2011 κατόπιν ψηφοφορίας εκατό μουσικών διαφορετικών εθνικοτήτων, εξελέγη καλλιτεχνικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Κατάρ, διαδεχόμενος τον θρυλικό Lorin Maazel. Επί σειρά ετών, διετέλεσε πρώτος μαέστρος της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Μάλτας.
Από τις πολλές νεανικές του διακρίσεις, ξεχωρίζουν τα πρώτα βραβεία των διεθνών διαγωνισμών Δημήτρης Μητρόπουλος και ALEA III. Σπούδασε μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς επίσης βιολί, ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο. Λαμβάνοντας πέντε υποτροφίες, συνέχισε τις μουσικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, αποκτώντας Master στη διεύθυνση ορχήστρας και Διδακτορικό στη σύνθεση. Μαθήτευσε δίπλα σε μερικές από τις κορυφαίες προσωπικότητες του χώρου, τους Lukas Foss, Jorma Panula, Gianluigi Gelmetti και Θόδωρο Αντωνίου.
Είναι μουσικός διευθυντής της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ, καθώς επίσης, διευθυντής του μουσικού τμήματος και μέλος της Συγκλήτου του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Από το 2021 έχει αναλάβει τη σχολή διεύθυνσης ορχήστρας του ιστορικού Ωδείου Αθηνών.
Ο Μιχάλης Οικονόμου έχει δημιουργήσει και διδάσκει το μοναδικό πανελλήνιο masterclass διεύθυνσης ορχήστρας της χώρας μας, καθώς επίσης, πέντε διεθνή ετήσια masterclasses διεύθυνσης ορχήστρας (Ουγγαρία-Μάλτα-Ρουμανία-Κύπρο-Ελλάδα). Έχει διατελέσει μέλος επιτροπών κορυφαίων διεθνών διαγωνισμών και μέσω των σεμιναρίων του έχει εκπαιδεύσει περισσότερους από διακόσιους νέους μαέστρους απ' όλον τον κόσμο.
Είναι τακτικός προσκεκλημένος αρχιμουσικός όλων των Ελληνικών ορχηστρών και τουλάχιστον είκοσι διαφορετικών συμφωνικών ορχηστρών του εξωτερικού, πραγματοποιώντας περισσότερες από τριάντα παραγωγές ετησίως.
Το ξεκίνημα του 2025 τον βρήκε στο πόντιουμ της Βασιλικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου. Αυτή η ιδιαιτέρως επιτυχημένη συνεργασία, οδήγησε στον προγραμματισμό νέων συνεργασιών μεταξύ του Έλληνα μαέστρου και της θρυλικής ορχήστρας για τις επόμενες σεζόν.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
10 Φεβρουαρίου 1935, Αθήνα - 26 Δεκεμβρίου 2018, Αθήνα
Κομμός Β’, “Θρήνος για τον Morton” - για ορχήστρα (1996)
Ο Θόδωρος Αντωνίου υπήρξε μία από τις σημαντικές μορφές της ελληνικής σύγχρονης μουσικής – συνθέτης, μαέστρος και παιδαγωγός - με έργο που καλύπτει ευρύ φάσμα, από συμφωνική και μουσική δωματίου έως έργα για τη σκηνή. Για δεκαετίες δίδαξε Σύνθεση στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, επηρεάζοντας πολλές γενιές νεότερων δημιουργών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι υπήρξε δάσκαλος του Μιχάλη Οικονόμου στη Σύνθεση στη Βοστώνη. Η προσωπική σύνδεση των δύο προσδίδει στη σημερινή εκτέλεση έναν πρόσθετο τόνο συνέχειας.
Ο τίτλος «Κομμός» παραπέμπει στην αρχαία τραγωδία. Πρόκειται για τον θρηνητικό διάλογο του Χορού με τους πρωταγωνιστές σε στιγμές απώλειας. Ο Κομμός Β’ γράφτηκε το 1996 και φέρει τον υπότιτλο «Θρήνος για τον Morton», καθώς συνδέεται με τον θάνατο του Αμερικανού συνθέτη, μαέστρου και πιανίστα Morton Gould. Η μουσική ξεκινά με μία μελωδία που παραπέμπει σε ένα ηπειρώτικο μοιρολόι, τοποθετώντας από την πρώτη στιγμή το έργο σε μία ατμόσφαιρα πένθους και μνήμης.
Το έργο δεν στηρίζεται σε εξωμουσική αφήγηση, αλλά σε μια σταδιακή μεταμόρφωση του υλικού. Ο Θόδωρος Αντωνίου χειρίζεται την ορχήστρα σαν φορέα ενός τελετουργικού θρήνου. Με λεπτές μεταβολές στην πυκνότητα, στο χρώμα και στη δυναμική, οικοδομεί μια πορεία που κορυφώνεται και υποχωρεί, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τον ξεκάθαρα σύγχρονο χαρακτήρα της γραφής του.
CARL MARIA VON WEBER
18 Νοεμβρίου 1786, Eutin, Γερμανία - 5 Ιουνίου 1826, Λονδίνο
Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ. 2 σε Μι ύφεση μείζονα, έργο 74
Για τρίτη συνεχόμενη συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου συναντούμε τον Carl Maria von Weber. Είναι μια ωραία αφορμή να προσέξουμε πώς ο ίδιος συνθέτης μπορεί να «αλλάζει πρόσωπο» ανάλογα με το μουσικό είδος. Στην πρώτη από αυτές τις τρεις συναυλίες ακούσαμε την Πρώτη Συμφωνία του Weber (γραμμένη γύρω στο 1806 - 07), ενώ στη συνέχεια παρουσιάστηκε το Andante και Rondo Ungarese για βιόλα και ορχήστρα (1809). Απόψε, το Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ. 2 (1811) έρχεται τελευταίο χρονολογικά από τα τρία και, ταυτόχρονα, ολοκληρώνει ιδανικά αυτή τη μικρή «τριλογία Weber» που παρουσιάζεται σε διαδοχικές συναυλίες. Από τη συμφωνική σκέψη περνάμε στη σολιστική σκηνή και καταλήγουμε στο κοντσέρτο, εκεί όπου ο συνθέτης γράφει για να αναδείξει ένα όργανο-πρωταγωνιστή με φαντασία, λάμψη και άμεση επικοινωνία με το ακροατήριο.
Το Δεύτερο Κοντσέρτο για κλαρινέτο είναι άρρηκτα δεμένο με τον μεγάλο βιρτουόζο της εποχής, τον Heinrich Baermann, τον κλαρινετίστα που ενέπνευσε τον Weber να γράψει έργα-σταθμούς για το όργανο και να το φέρει στο επίκεντρο της ρομαντικής σκηνής. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα χρόνια εκείνα (πρώτες δεκαετίες του 19
ου αιώνα) το κλαρινέτο εξελίσσεται γρήγορα -τόσο τεχνικά όσο και εκφραστικά- και ο Weber είναι ένας από τους πρώτους συνθέτες που αντιλαμβάνονται ότι το όργανο μπορεί να λειτουργήσει σαν θεατρικός χαρακτήρας. Μπορεί να τραγουδήσει σαν φωνή, να ψιθυρίσει, να «παίξει» με το χιούμορ, να «τρέξει» αστραπιαία σε δεξιοτεχνικά περάσματα και, την ίδια στιγμή, να συγκινήσει χωρίς υπερβολή.
Η δομή είναι η κλασική τριμερής, αλλά το ύφος είναι καθαρά ρομαντικό. Στην πρώτη κίνηση Allegro, το κλαρινέτο μοιάζει να μπαίνει στη σκηνή με αυτοπεποίθηση. Ακούγονται φράσεις πλατιές, περάσματα που λάμπουν, και ένας διάλογος με την ορχήστρα που δεν είναι απλή συνοδεία, αλλά πραγματική συμμετοχή στη δράση. Στη δεύτερη κίνηση, Romanze, (Andante con moto) η αίσθηση του χρόνου μαλακώνει. Η μουσική γίνεται πιο εσωτερική και το κλαρινέτο θυμίζει ανθρώπινη φωνή, ζεστή και άμεση, σε καθαρά cantabile (τραγουδιστό) ύφος, με εκείνη τη συγκράτηση που κάνει τη συγκίνηση ακόμη πιο αληθινή.
Η Polacca είναι η τρίτη και τελευταία κίνηση, η οποία φέρνει ένα φινάλε χορευτικό και κομψό, με μια λεπτή επίδειξη του αριστοκρατικού χαρακτήρα της πολωνέζας. Η δεξιοτεχνία εδώ δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά στοιχείο του χαρακτήρα του έργου. Πρόκειται για μουσική που χαμογελά, χωρίς να χάνει την ποιότητά της.
Αν υπάρχει κάτι που κάνει αυτό το κοντσέρτο διαχρονικά αγαπητό, είναι ακριβώς αυτή η ισορροπία ανάμεσα στη λάμψη και στη λυρικότητα, ανάμεσα στη θεατρικότητα και στην ειλικρίνεια. Σε τρεις κινήσεις, ο Weber σκιαγραφεί σχεδόν όλο το «πορτρέτο» του κλαρινέτου και μας θυμίζει γιατί το όργανο αυτό αποτέλεσε στον ρομαντισμό, μία από τις πιο ανθρώπινες φωνές της ορχήστρας.
EDWARD ELGAR
2 Ιουνίου 1857, Broadheath, Αγγλία - 23 Φεβρουαρίου 1934, Worcester, Αγγλία
Παραλλαγές «Αίνιγμα» (Παραλλαγές πάνω σε ένα πρωτότυπο θέμα), έργο 36
Οι Παραλλαγές «Αίνιγμα» (1898 - 99) αποτελούν ένα από τα πιο ιδιότυπα και, ταυτόχρονα, από τα πιο ανθρώπινα έργα του συμφωνικού ρεπερτορίου. Αφενός, πρόκειται για ένα έργο που επιδεικνύει μια λαμπρή ενορχηστρωτική ευφυΐα. Ο Elgar χειρίζεται την ορχήστρα σαν ζωγράφος που ξέρει πότε να φωτίσει μια λεπτομέρεια και πότε να αφήσει την εικόνα να «αναπνεύσει». Αφετέρου, πρόκειται για ένα έργο απόλυτα προσωπικό, καθότι καθεμιά από τις δεκατέσσερις του παραλλαγές πάνω σε ένα πρωτότυπο θέμα, λειτουργεί ως μουσικό πορτρέτο ενός προσώπου του στενού κύκλου του συνθέτη. Κάθε παραλλαγή αποτυπώνει μουσικά τον χαρακτήρα του προσώπου: χειρονομίες, παραξενιές, χιούμορ, στοργή, ακόμη και εκείνα τα μικρά ψεγάδια που κάνουν ένα άτομο αναγνωρίσιμο.
Η ιστορία της γέννησης του έργου είναι σχεδόν κινηματογραφική. Ένα βράδυ του Οκτωβρίου 1898, ο Elgar κάθεται στο πιάνο μετά από μια κουραστική μέρα και αυτοσχεδιάζει ένα θέμα. Η σύζυγός του, Alice, το ακούει και δίνει ιδιαίτερη προσοχή. Όπως συχνά συμβαίνει στις πιο ουσιαστικές στιγμές της δημιουργίας, ένα απλό σχόλιο λειτουργεί ως σπινθήρας. Ο Elgar αρχίζει να παίζει παραλλαγές «σαν να τις έγραφαν οι φίλοι του». Η ιδέα παίρνει γρήγορα μορφή. Η ενορχήστρωση ολοκληρώνεται τον Φεβρουάριο του 1899 και η πρώτη εκτέλεση του έργου πραγματοποιείται στο Λονδίνο το ίδιο καλοκαίρι, υπό την μπαγκέτα του Hans Richter, γεγονός που καθιέρωσε αποφασιστικά τον Elgar ως μία από τις μεγάλες συμφωνικές φωνές της εποχής του.
Το «Αίνιγμα» βέβαια δεν περιορίζεται στα πορτρέτα. Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση που έκανε το έργο θρύλο. Ο Elgar υπαινίχθηκε ότι πίσω από το αρχικό θέμα κρύβεται ένα «μεγαλύτερο» θέμα, μια μελωδία που δεν ακούγεται ποτέ καθαρά, αλλά θα μπορούσε να «ταιριάξει» αντιστικτικά πάνω σε όλο το έργο. Από εκεί γεννήθηκε ένας από τους διασημότερους γρίφους της μουσικής: ποιο είναι το κρυμμένο θέμα; Προτάθηκαν αμέτρητες λύσεις, καμία όμως δεν επιβεβαιώθηκε οριστικά. Και ίσως καλύτερα έτσι. Οι Παραλλαγές δεν ζητούν να λυθούν σαν σταυρόλεξο, αλλά να ακουστούν σαν ανθρώπινη αφήγηση, όπου ένα μυστικό, ακόμη κι αν δεν αποκαλυφθεί, διατηρεί άθικτη την ατμόσφαιρα.
Για τον ακροατή, το έργο προσφέρει ταυτόχρονα δύο απολαύσεις. Πρώτον, τη χαρά της αναγνώρισης χαρακτήρων. Παραλλαγές παιχνιδιάρικες, άλλες νευρικές, άλλες στοχαστικές, άλλες θριαμβικές, σαν να περνούν μπροστά μας πρόσωπα μιας παρέας, το καθένα με τη δική του φωνή. Δεύτερον, τη χαρά της ορχήστρας ως «θεάτρου χρωμάτων». Κάθε παραλλαγή αποτελεί ένα μικρό εργαστήριο ηχοχρωμάτων, όπου άλλοτε λάμπουν τα πνευστά, άλλοτε ανασαίνουν τα έγχορδα, άλλοτε το ρυθμικό νεύρο γίνεται κινητήριος δύναμη, κι άλλοτε η μουσική μιλά σχεδόν ψιθυριστά, μέχρι να ανοίξει ξανά σε πλήρη συμφωνική μεγαλοπρέπεια.
Κάπου στο κέντρο αυτής της διαδρομής βρίσκεται η πιο διάσημη και συγκινητική «στάση» του έργου, η Nimrod (Παραλλαγή IX), πορτρέτο του φίλου και υποστηρικτή του Elgar, August Jaeger. Το συναισθηματικό βάθος της μουσικής είναι πράγματι εντυπωσιακό. Είναι ήρεμη, ευγενής, με ένα αργό, σταδιακό χτίσιμο που απλά φουσκώνει σαν κύμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η παραλλαγή Nimrod έχει αποκτήσει, πέρα από τη θέση της στο έργο, και μια ξεχωριστή ζωή ως μουσική συλλογικής μνήμης.
Μιλά απλά και άμεσα, και γι’ αυτό συγκινεί.
Και ύστερα έρχεται το φινάλε. Εκεί ο Elgar κλείνει τον κύκλο με τρόπο σχεδόν συμβολικό. Η τελευταία παραλλαγή λειτουργεί σαν ένα είδος αυτοπορτραίτου, σαν να στέκεται ο ίδιος ανάμεσα στους φίλους του και να κοιτάζει πίσω, όχι με μελοδραματισμό, αλλά με ένα σπάνιο μείγμα περηφάνειας, τρυφερότητας και εσωτερικής αλήθειας που καθιστά το έργο τόσο διαχρονικό.
Δρ. Φράνσις Νεκτάριος Γκάυ
Μαέστρος - Μουσικολόγος
-------------------------------------------------------------------------------------------
Ιn the Starlight 4 concerts, two great artists of international standing join the Cyprus Symphony Orchestra: Sharon Kam, one of the world’s leading clarinetists and Michalis Economou, a world-esteemed conductor, composer, and educator.
Titled “a most imaginative and individual artist” by the ‘Gramophone’ magazine, Sharon Kam is praised for her rare expressive warmth, technical brilliance, and charismatic stage presence. Renowned for his deeply communicative musicianship, Michalis Economou brings his refined artistic vision to the three masterpieces of this concert.
Τhe concert starts with the work Kommos B, “Lament for Morton” written in 1996 by the celebrated Greek composer, conductor, and educator Theodore Antoniou. Dedicated to the memory of the American composer, conductor, and pianist Morton Gould, the piece uses the first phrase of a mourning song from Epirus.
Sharon Kam will shine in Carl Maria von Weber’s Clarinet Concerto no. 2, a work of dazzling virtuosity and lyrical charm, written to showcase the clarinet’s expressive range. From sparkling agility to warm, songful introspection, its elegance, theatrical flair, and playful wit make it one of the instrument’s most beloved concertos.
Edward Elgar’s Enigma Variations is a masterpiece of orchestral imagination and emotional resonance. Each variation is a musical portrait of a close friend, revealing Elgar’s rich palette, subtle humour, and profound humanity - from the noble breadth of
Nimrod to the work’s exuberant conclusion.
PROGRAMME
Theodore ANTONIOU: Kommos B (Lament for Morton)
Carl Maria von WEBER: Clarinet Concerto no. 2 in E flat major, op. 74
Edward ELGAR: Enigma Variations (Variations on an original theme, op. 36)
Sharon Kam clarinet
Michalis Economou conductor
The concerts are held under the auspices of the Cyprus Presidency of the Council of the European Union 2026.
Gold Sponsor: Perestroika (Cyprus) Ltd
Ticket prices: €25 / €18 Ι €20 / €15 Ι €17 / €12
Concession tickets are available to:
Students, soldiers, pensioners, large and five-member families on presentation of ID.
Free Entrance for people with disabilities.
Ticket presales:
Pattihio Limassol Municipal Theatre (Ayias Zonis 4, 3027 Lemesos, 25 377277):
Online at
soldouttickets.com.cy, https://soldoutticketbox.com/starlight4-2026 at the Box Office: Mon-Fri 10:00-13:00 & 16:00-19:00, Sat.: 10:00-13:00 and 2 hrs before the concert.
Strovolos Municipal Theatre (Strovolos avenue 100, 2020 Strovolos, Lefkosia):
Online at
cyso.interticket.com and 1,5 hrs before the concert.
Information: 22 463144,
www.cyso.org.cy
SHARON KAM, clarinet
Sharon Kam, described by Gramophone magazine as “a most imaginative and individual artist,” is internationally acclaimed for her versatility across classical, contemporary, and jazz repertoire. She made her orchestral debut at the age of 16 with the Israel Philharmonic Orchestra under Zubin Mehta and gained international recognition after winning the ARD International Competition at 21. Since then, she has appeared as a soloist with leading orchestras including the Leipzig Gewandhaus Orchestra, Berlin, Tokyo and Czech Philharmonics, the Chicago Symphony Orchestra, the KBS Symphony Orchestra Seoul, as well as numerous radio and chamber orchestras such as the Academy of St Martin in the Fields and Camerata Salzburg.
Her interpretation of Mozart’s Clarinet Concerto, performed during the composer’s 250th anniversary celebrations at the National Theatre in Prague was televised live in 33 countries.
A dedicated chamber musician, she collaborates regularly with artists including Christian Tetzlaff, Enrico Pace, Leif Ove Andsnes, Antje Weithaas, Liza Ferschtman, and the Schumann Quartet, and appears frequently at major festivals such as Verbier, Edinburgh, Rheingau, Risør, and the Schubertiade.
Sharon Kam is also a committed advocate of contemporary music and has premiered numerous works, including compositions by Krzysztof Penderecki, Herbert Willi, Peter Ruzicka, and H.K. Gruber. Her award-winning discography includes major prizes such as the Deutsche Schallplattenkritik, Diapason d’Or, and Echo and Opus Awards. Since 2022, she has been Professor of Clarinet at the Hochschule für Musik, Theater und Medien Hannover. Sharon Kam is a Buffet Crampon artist and plays the R13 model clarinet.
MICHALIS ECONOMOU, conductor
Michalis Economou is one of the most active conductors, composers, and pedagogues of his generation, a significant figure of the Greek musical scene. He is Music Director of the National Greek Radio Symphony Orchestra, former Music Director of the Qatar Philharmonic Orchestra (succeeding Lorin Maazel), and Chief Conductor of the City of Athens Symphony Orchestra. He has also served as principal guest conductor of the Malta Philharmonic Orchestra.
As a guest conductor, he has worked with more than 40 symphony orchestras in Europe, the United States and Asia. Earlier this year, he made his UK debut with the prestigious Royal Philharmonic Orchestra in London and was instantly reinvited for more concerts next season.
As a composer, he has won twelve national and international competitions, including the ALEA III International Competition and the Dimitri Mitropoulos International Competition. His works have been performed all over the world and he has been commissioned to compose music for numerous venues, including Carnegie Hall and the Athens Megaron Concert Hall.
Born in Greece in 1973, he studied musicology at the National University of Athens, as well as violin, theory, and composition at the National Conservatory of Athens. He received five scholarships when he moved to Boston in 1997, where he studied orchestral conducting and composition with Lukas Foss, Theodore Antoniou, and David Hoose at Boston University. In 1999 he earned his “Master of Music” degree in Conducting and in 2001 he received his “Doctor of Musical Arts” in Composition. His conducting mentors also include the highly acclaimed international figures Jorma Panula and Gianluigi Gelmetti.
Michalis Economou is Professor and Chairman of Orchestral Conducting Department at the historical Athens Conservatoire, as well as Chairman of the Music Department at the Athens Technical University. He has trained at least 200 young conductors since 2003. He is also a regular jury member of several prestigious international competitions in both conducting and composition. Additionally, he is the founder and tutor of some of the most important national and international conducting masterclasses, in Greece, Italy, Hungary, Malta, Romania, and Cyprus. His teaching clips have become viral on social media, and he is considered as one of the most significant teachers and mentors in the conducting field today.
PROGRAMME NOTES
THEODORE ANTONIOU
10 February 1935, Athens – 26 December 2018, Athens
Kommos B, “Lament for Morton” - for orchestra (1996)
Theodore Antoniou was one of the leading figures of Greek contemporary music - a composer, conductor, and educator – whose output spans a wide spectrum, from orchestral and chamber works to music for the stage. For decades he taught Composition at Boston University, shaping and inspiring generations of younger composers. Of particular interest is his role as composition mentor to Michalis Economou in Boston. This artistic connection between composer and conductor lends today’s performance an added sense of continuity.
The title “Kommos” comes from ancient Greek tragedy. A ritualized lament, sung as a grief-stricken dialogue between the Chorus and the principal characters at moments of loss. “Kommos B” was written in 1996 and bears the subtitle “Lament for Morton,” linked to the death of the American composer, conductor, and pianist Morton Gould. The music opens with an allusion to an Epirus (region of north-west Greece) mourning song (moiroloi), immediately placing the work in an atmosphere of remembrance and elegy.
Rather than unfolding as a narrative, the piece evolves through the gradual transformation of its musical material. Antoniou treats the orchestra as the vehicle of a ceremonial lament. Τhrough subtle shifts of density, colour, and dynamics, he shapes a trajectory that rises and recedes - intensifying, dissolving, and returning – while maintaining the unmistakably modern character of his musical language.
CARL MARIA VON WEBER
18 November 1786, Eutin, Germany - 5 June 1826, London
Clarinet Concerto no. 2 in E flat major, op. 74
For the third consecutive concert by the Cyprus Symphony Orchestra, we meet Carl Maria von Weber. It is a fine opportunity to notice how the same composer can “change faces” depending on the genre. In the first of these three concerts we heard Weber’s Symphony No. 1 (written around 1806–07), followed by the Andante and Rondo Ungarese for viola and orchestra (1809). Tonight, the Clarinet Concerto No. 2 (1811) comes last in chronological order and, at the same time, completes this small “Weber trilogy” presented in successive programmes. From symphonic thinking we move to the soloist’s stage and arrive at the concerto, where Weber writes to showcase a protagonist instrument with imagination, brilliance, and direct communication with the audience.
The Second Clarinet Concerto is inseparable from the great virtuoso of the time, Heinrich Baermann, the clarinetist who inspired Weber to create landmark works for the instrument and to place it at the centre of the Romantic stage. This is no coincidence as in those years the clarinet was developing rapidly, both technically and expressively, and Weber was among the first to realise that it could function like a theatrical character. It can sing like a voice, whisper, “play” with humour, race through dazzling passages, and at the same time move us without exaggeration.
The design is classically three-movement, but the spirit is unmistakably Romantic. In the first, Allegro, movement the clarinet seems to step onto the stage with confidence. Broad phrases, sparkling runs, and a dialogue with the orchestra that is not mere accompaniment but true participation in the musical action. In the second movement, the Romanze (Andante con moto), time softens. The music turns inward and the clarinet takes on the quality of a human voice, warm, immediate, and purely cantabile, with a restraint that makes the emotion feel all the more real.
The Polacca, the third and final movement, brings a dance-like and elegant finale, with the refined display of the polonaise’s aristocratic character. Virtuosity here is not an end in itself, but part of the work’s personality. It is music that smiles without losing its quality.
If there is one reason this concerto has remained so beloved, it is precisely this balance between brilliance and lyricism, between theatre and sincerity. In three movements, Weber sketches almost the entire “portrait” of the clarinet and reminds us why, in the Romantic era, it became one of the orchestra’s most human voices.
EDWARD ELGAR
2 June 1857, Broadheath, England - 23 February 1934, Worcester, England
Enigma Variations (Variations on an Original Theme), Op. 36
Enigma Variations (1898 - 99) are among the most distinctive and at the same time most profoundly humane works in the symphonic repertoire. On the one hand, they are a dazzling display of orchestral imagination. Elgar handles the orchestra like a painter who knows exactly when to illuminate a detail and when to let the whole picture “breathe.” On the other hand, the work is intensely personal since each one of the fourteen variations on an original theme, is a musical portrait of someone from his close circle. These are not biographies, but character sketches, gestures, quirks, humour, affection, even those small imperfections that make a person unmistakably themselves.
The story of the work’s birth is almost cinematic. One evening in October 1898, after a tiring day, Elgar sits at the piano and improvises a theme. His wife, Alice, listens and takes notice. As so often happens in the most meaningful moments of creation, a simple remark becomes a spark. Elgar begins to play variations “as if they were written by his friends.” The idea quickly takes shape. The orchestration is completed in February 1899, and the first performance takes place in London that same summer, under the baton of Hans Richter, an event that decisively established Elgar as the leading symphonic voice of his time.
Yet the “Enigma” is not limited to the portraits. There is a second dimension that helped turn the work into legend. Elgar hinted that behind the opening theme lies a “larger” hidden theme, a melody that is never heard clearly, but could, in theory, fit contrapuntally over the entire piece. From this arose one of music’s most famous puzzles: what is the hidden theme? Countless solutions have been proposed, but none has been definitively confirmed. And perhaps that is for the best. The Variations do not ask to be solved like a crossword; they ask to be heard as a human narrative, held together by a secret that -even if never revealed- keeps the atmosphere intact.
For the listener, the work offers two pleasures at once. First, the delight of recognising characters. Some variations are playful, others nervous, others reflective, others triumphant, like members of a circle of friends passing before us, each with their own voice. Second, the pleasure of the orchestra as a “theatre of colours.” Each variation is a miniature workshop of timbre. Sometimes the winds shine, sometimes the strings breathe, sometimes rhythmic energy becomes the driving force, and sometimes the music speaks almost in whispers, only to open again into full symphonic splendour.
Near the centre of this journey lies the most famous and moving “station” of the work: Nimrod (Variation IX), a portrait of Elgar’s friend and supporter August Jaeger. It is music that does not impress on the surface, but through depth. Calm, noble, with a slow build that simply rises like a wave. It is no accident that Nimrod has taken on a life of its own beyond the work, becoming a piece of collective memory. It speaks plainly and directly, and that is precisely why it moves us.
And then comes the finale. Here Elgar closes the circle in an almost symbolic way. The last variation functions as a kind of self-portrait, as if the composer were standing among his friends and looking back - not with melodrama, but with a rare mixture of pride, tenderness, and inner truth that makes the work so enduring.
Dr. Francis Nectarios Guy
Conductor - Musicologist